Alsof je een boek binnenstapt. Geen rustig begin, geen voorwoord – meteen bladzijde 1, midden in de scène. Zo voelt Marrakech. Je zet één voet buiten het vliegtuig en wordt ondergedompeld in warmte, drukte en geluid. In een stad waar de tijd tegelijk stilstaat én versneld lijkt af te spelen.
Dag 1: Aankomst in de middeleeuwen
Het is laat in de middag als onze taxi de oude stad binnenrijdt. Onze dochter kijkt met grote ogen uit het raam. “Zijn we in de middeleeuwen beland?” vraagt ze, terwijl ezels, scooters, karren en voetgangers zich in een soort georganiseerde chaos om ons heen bewegen. Het verkeer volgt geen logica, het volgt elkaar. Iedereen lijkt op elkaar af te stevenen, en toch botst niemand. Het is een wonderlijk schouwspel..
De taxi kan ons niet tot aan de deur brengen, dus stappen we uit op een drukke driesprong. Er wordt iemand gebeld en even later neemt een man ons mee door een lange steeg. En dan ineens: stilte. We stappen een onopvallende houten deur binnen en worden omarmd door rust en de geuren uit een wellness oord. Onze riad voelt als een oase. Op de binnenplaats drinken we muntthee en later die avond dineren we op het dakterras. Dit is Marrakech zoals ik het hoopte: een stad die je overvalt en daarna zachtjes sust.
Als we de volgende ochtend wakker worden horen we de vogeltjes buiten al fluiten. Wanneer we de luiken openen zien we een strak blauwe lucht en voelen een zwoele bries naar binnen waaien. Wat een heerlijkheid in december! In Nederland vertrokken we met regen, wind en kou. Op de binnenplaats wordt ons ontbijt geserveerd, terwijl wij op zitkussens op de grond hangen. Het is heel zoet, maar lekker. Rond de middag gaan we op ontdekkingstocht. Zodra we de steeg uit zijn moeten we gelijk uitkijken dat we niet geschept worden door een brommer, ezel of auto. Van het ene straatje lopen we de andere in. We zien veel kleur, souvenirs en etenswaren. Toet-toet! Iedereen in de smalle steeg maakt plaats voor de bestuurders die erlangs willen. Bij ons hadden mensen naar hun voorhoofd gewezen, hier gaat iedereen er heel relaxed mee om.
’s Avonds verplaatsen we ons richting het beroemde Djemaa El Fna-plein. De chaos is er niet minder op geworden: drummers, dansers, slangenbezweerders, verkopers, hennavrouwen, toeristen, ezels, geuren van vlees, kaneel en citrus. Alles ruikt, beweegt, roept en leeft. En toch is het betoverend. We eten weer op een dakterras, hoog boven het plein, en kijken naar het spektakel alsof we naar een toneelstuk kijken dat al duizend jaar speelt.
Dag 2: Scrub, sudderen & de Souks
We worden weer wakker van fluitende vogels en het zachte geluid van de fontein op de binnenplaats. Op het dakterras staat een eenvoudig ontbijt klaar: vers brood, pannenkoeken, yoghurt, jam, honing en fruit. De zon kruipt langzaam omhoog over de roestige daken van de medina.
Vandaag staat ons een hammam behandeling te wachten. Geen luxe spa, maar een lokale ervaring: kleedkamers zonder sloten, vrouwen die je met zachte dwang door een ritueel leiden dat eeuwenoud voelt. We worden gescrubd, ingezeept, afgespoeld en gemasseerd op een warme marmeren steen. Op de achtergrond horen we een rammelende deur en vrouwen die fluisterend overgaan in hard geklets. Geen glamour, wel een authentieke ervaring.
Na de hammam duiken we de Souks in – een labyrint van stoffen, kruiden, lampen, leren tassen en tapijten. Na een uur of twee slenteren vinden we een restaurant met een dakterras die uitkijkt op een druk plein. We kijken onze ogen uit, terwijl we genieten van een heerlijke salade.
’s Avonds eten we in de tuin van Le Jardin, een plek waar planten het overnemen van mensen, waar je eet onder citroenbomen, en de chaos van de stad heel even buiten de muur blijft.
Dag 3: Woestijn à la Agafay
De ochtend brengt ons een busje met een chauffeur die rookt met één hand en toetert met de ander. We verlaten Marrakech en rijden naar Agafay, de ‘woestijn’ op een uurtje rijden. Geen zandduinen, wel uitgestrekte rotsvlaktes en vergezichten.
We beginnen met quadrijden: met zonnebrillen op het hoofd razen we over stoffige paden. Noa gilt van het lachen, ik probeer grip te houden op 'de achterbank'. Daarna klimmen we op kamelen – wiebelig, hoog, een beetje zielig, maar onmiskenbaar onderdeel van het verhaal.
’s Avonds schuiven we aan voor een traditioneel diner: linzensoep, versgebakken brood en een soort vleesballetjes. De zon brandt zachtjes op onze schouders terwijl een jongen op een darbuka ritmes speelt die blijven hangen. Als de avond valt, brandt er een kampvuur en worden we getrakteerd op muziek en dans. Commercieel, ja. Maar magisch ook. De sterren staan stil, wij niet.
Dag 4: Medinasoul & oudjaarsgeweld
Op de laatste dag van het jaar bezoeken we de Ben Youssef-madrassa, een voormalige Koranschool vol geometrische patronen en ...drukte. In de kleine slaapvertrekken voel je de soberheid en discipline.
’s Avonds vieren we oudjaar in een typisch Marokkaans restaurant met een driegangendiner, live muziek en trommels waar je tanden van trillen. Om elf uur sneaken we weg – hoofd vol herrie, hart vol indrukken. Boven op het dakterras van onze riad tellen we zelf af. Of Marrakech zinderde rond middernacht? We hebben geen vuurwerk gehoord in ieder geval, maar het zal op de pleinen vast een drukte van belang zijn geweest. Wij liggen uitgeteld op onze bedjes en hebben heel wat indrukken te verwerken.
Dag 5: Afscheid met zon
De zon is ons afscheidscadeau. We ontbijten in de ochtendzon, met koffie en het laatste stukje Marokkaans brood. De koffers worden weer door het steegje gereden, de stad zwaait ons zachtjes uit.
We rijden weg en ik kijk nog één keer achterom. De laatste bladzijde is omgeslagen, maar het verhaal blijft in ons hangen — als een herinnering die nog even nasuddert. Marrakech heeft zich tussen de regels van ons leven geschreven.
By(e),
Lidia
Reactie schrijven