Lente breekt door vorst,
zand tussen de tenen,
water kruipt door kieren,
groen groeit tussen stenen,
een varen ontluikt, verlegen, vol belofte.

Zomer hangt in de lucht,
zweet op de rug,
zon op de schouders,
lucht helderblauw en strak.

Herfst waait langs muren,
bladeren knarsen, regen tikt,
bruine varens buigen,
witte kleine paddenstoelen glanzen zacht.

Winter ligt als stof,
handen koud, adem zichtbaar,
takken kraken, stilte wacht,
onder vorst blijft leven stil aanwezig.

Lente breekt door de vorst,
wat achterbleef keert nooit terug.
Iets nieuws dringt zich omhoog, 
zoals een varen na de kou,
begint alles weer opnieuw.